ELBUŚ

Logowanie

Reklama

Wymagana instalacja Flash.

Sanok

Nowe firmy

Reklama

Sanok

  » Strona główna / Sanok


W ziemi sanockiej (...) w dorzeczu Sanowej Wetlinki od wsi Smereka poczynają się połoniny, które zaległy grzbiety lasów, w sposobie wysp oddzielonych powyżej górnej granicy lasów. (...)

Górale sanoccy na tych połoninach wypasają woły. Przypatrywałem się takiemu stadu wierchowyńskiemu w Siankach na Beskidzie, siedząc w cieniu starego Buka, spod którego korzeni San srebrnym wypływał potokiem. Tu u źródeł Sanu, w tym uroczysku ziemi i pokoszonych łąk dookoła, wonnym sianem pachniał cały Beskid".
                                                                                                                                        Wincenty Pol

 

 


 

 



SANOK.   Leżacy u stóp gór, liczący niespełna czterdzieści dwa tysiące mieszkańców Sanok, nazwany niegdyś przez średniowiecznego kronikarza  „Węgierskimi Wrotami” strzegł drogi wiodącej z dawnego królestwa węgierskiego, wzdłuż Sanu, w kierunku Przemyśla, Halicza i Lwowa.

 

W czasach ruskich, był siedzibą własti, za Jagiellonów stał się stolicą jednostki administracyjnej o nazwie Ziemia Sanocka. 

Dziś jest siedzibą powiatu obejmującego zachodnią część Bieszczadów, wschodni skrawek Beskidu Niskiego, ich pogórza oraz wschodnią część Dołów Jasielsko-Sanockich. Nie jest już warownymi „wrotami” strzegącymi przed obcym najazdem lecz gościnną bramą, zawsze otwartą dla podążających w ten region turystów.

Historia grodu nie była łatwa, toteż przez stulecia liczne wojny i pożary gnębiły miasto, niszcząc wiele z jego zabytkowej architektury. Sporo jednak budowli udało się ocalić i odnowić  i dzisiaj zdobią  górującą nad doliną Sanu sanocka starówkę, jej rynek i wąskie, kręte uliczki.  Architektura dopełnia to, co stworzyła już natura, a co powoduje, że położenie Sanoka, w śródgórskiej, nadsańskiej dolinie, czyni go jednym z najpiękniej położonych miast w Polsce. 

Świadczy o tym również fakt, iż czwarta część Sanoka wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Gór Słonnych, a nad miastem góruje Kopiec Mickiewicza, usypany w na szczycie Góry Parkowej,  na której stokach  założono romantyczny park miejski.


Największą atrakcją miasta są jego słynne muzea:

Muzeum Budownictwa Ludowego – czyli popularny skansen, największe tego typu muzeum w Polsce i jedno z największych w Europie prezentujące architekturę i sztukę ludową Bojków, Łemków, Dolinian i Pogórzan www.skansen.sanok.pl


              
Galeria zdjęć >>>


oraz

Muzeum Historyczne, posiadające jedną z najcenniejszych na świecie kolekcji ikon oraz zadecydowanie największą kolekcję prac wybitnego sanockiego artysty Zdzisława Beksińskiego. Dopełnieniem oferty muzeum, którego siedzibą jest zamek, są liczne zbiory sakralnej sztuki kościoła zachodniego, ceramika pokucka, malarstwo współczesne i inne zbiory. 

 

Stosunkowo nową atrakcją miasta jest odsłonięty w 2003 roku pomnik dobrego wojaka Szwejka, siedzącego na ławce przy zamkniętej dla ruchu i tworzącej pieszą strefę spacerową ulicy 3 Maja.


Miasto posiada liczną i ciągle rozwijająca się bazę noclegową, dostosowaną do potrzeb i „kieszeni” każdego turysty, a rozbudowana komunikacja publiczna i prywatna pozwala dotrzeć do praktycznie każdej, ważniejszej miejscowości regionu bieszczadzkiego.



Przez miasto przechodzą również liczne szlaki turystyczne, piesze, rowerowe, kulturowye oraz wodny.
Spacerując po mieście można skorzystać z szeroko rozwiniętej sieci placówek gastronomicznych począwszy od stylowych karczm regionalnych aż po pizzerie, lodziarnie i cukiernie.


Jak na niewielkie stosunkowo miasto, Sanok posiada bardzo dobrze rozwiniętą bazę sportową, na którą składa się hala sportowo-widowiskowa, tor do jazdy szybkiej na lodzie, zespół basenów krytych i odkrytych, 2 stadiony i inne obiekty rekreacyjne.  Pod miastem funkcjonują stadniny koni, wyciągi narciarskie, a w pobliskim Zagórzu skocznia.


Jest też Sanok miejscem organizacji licznych imprez kulturalnych i sportowych, organizowanych przez placówki kultury, MOSiR ( Arena Sanok ),  muzea, stowarzyszenia i osoby prywatne.

Jedną z większych atrakcji turystycznych miasta był do niedawna spływ Sanem, obecnie czasowo zawieszony z przyczyn technicznych. 

Pobliski Zagórz stworzył wraz z Sanokiem, w wyniku intensywnej rozbudowy obu tych miast i leżącego pośrodku Zahutynia, jednolity ciąg urbanistyczny.

Dlatego też podrużujący tędy podróżny, nie dostrzega, kiedy przejeżdża pomiędzy tymi miastami. Można zatem rzec, że dwa te ośrodki stworzyły coś na kształt „dwumiasta”. 

Historia Zagórza sięga wieków średnich, lecz dopiero powstanie węzła kolejowego, pobliskich kopalń ropy oraz zakładów przemysłowych spowodowało szybki rozwój miejscowości, uwieńczony uzyskaniem praw miejskich w 1977 roku.

Stąd wyruszają pociągi łączące Bieszczady z całą Polską, oraz na Ukrainę i Słowację.

Położenie
Sanok, to miasto położone w południowo-wschodniej części województwa Podkarpackiego, u zbiegu dróg wiodących z Przemyśla, Rzeszowa i Krosna w głąb Bieszczadów. Rozłożyło się ono w malowniczej dolinie Sanu, u stóp Gór Słonnych stanowiących pogórze Bieszczadów, bedąc zarazem częścią tzw. Gór Sanocko-Turczańskich.


Na południowy-wschód od Sanoka leży pasmo Wiechy, wchodzące w skład Pogórza Bukowskiego, na północny-zachód znajduje się Pogórze Dynowskie, zaś w kierunku zachodnim, Krosna i Jasła ciągnie się obniżenie o nazywane Dołami Jasielsko-Sanockimi lub tez Kotlina Krośnieńską. Najstarsza część miasta leży na stromym wzgórzu, którego kulminacją jest Góra Parkowa o wysokości 364 m npm. Sanok liczy 42.000 mieszkańców i 38 km2 powierzchni. Najwyższym punktem wchodzącym w granice Sanoka jest Słonny Wierch, o wysokości 668 m npm. Około jedna trzecia terenu miasta, tj las nad Olchowicami i Białą Górą wchodzi w skład Parku Krajobrazowego Gór Słonnych.


Sanocka komunikacja autobusowa umożliwia dotarcie do większości miejscowości Bieszczadów, pogórza i wschodniej części Beskidu Niskiego.

Krótka historia
Sanok, miasto położone malowniczo nad rzeką, od której wzięło swą nazwę, było ważnym grodem obronnym już w IX w. O czym świadczą wykopaliska archeologiczne na wzgórzu Horodyszcze, gdzie prawdopodobnie istniał „pierwotny” Sanok. Pierwsza, pisemna wzmianka o mieście pochodzi z ruskiej kroniki – Latopisu Hipackiego, który pod datą 1150 zapisuje, iż wyprawił się król węgierski Gejza na Ruś Halicką, wziął Sanok, i posadnika jego oraz wiele wsi w Przemyskiem zajął.

Latopis jeszcze dwukrotnie informuje o Sanoku pisząc, że : w roku 1205 miało miejsce spotkanie księżnej Anny z królem węgierskim oraz że w 1231 r. książę Aleksander walcząc z bojarem Władysławem Jurijowiczem zbiegł do „Sanoka – Węgierskich Wrót” 20 stycznia 1339 r Sanok otrzymuje prawa miejskie na tzw. Prawie Magdeburskim, z rąk księcia halickiego Jerzego II Trojdenowicza.

W rok później książę Jerzy zostaje otruty przez bojarów a Ruś Halicka zostaje zajęta przez Kazimierza Wielkiego, który w roku 1366 potwierdza prawa miejskie grodu. Po śmierci Kazimierza, Sanok na krótko popada pod panowanie węgierskie, następnie powraca w granice Polski, gdzie pozostaje do 1772 r.

W Rzeczpospolitej miasto wchodzi w skład Województwa Lwowskiego – Ruskiego, będąc siedzibą jednostki administracyjnej pod nazwą Ziemia Sanocka , której godłem jest bizantyjski, żółty, dwugłowy orzeł na niebieskim tle.

Symbol ten znajduje się na fasadzie budynku starostwa, wzniesionego w XIX w. Przez władze austriackie. W herbie miasta widnieje początkowo wyłącznie Św. Archanioł Michał zabijający smoka - szatana, następnie, być może w XVI lub XVII w. pojawia się dodatkowo herb włoskiego rodu Viskontich, używanego przez królową Bonę Sforzę.

Sanok bowiem stanowił uposażenie wdowie królowych polskich, z których Bona zapewne przyczyniła się finansowo do przebudowy zamku ze stylu gotyckiego na renesans (działo się to za rządów kasztelana Mikołaja Wolskiego) oraz rozwoju miasta. Stąd ów rodowy motyw węża-smoka połykającego Saracena w herbie miasta jako swoiste wotum wdzięczności sanoczan.

Biały orzeł został dodany do herbu w XIX w. Korona zwieńczająca herb informuje, że miasto należało do dóbr królewskich.

 

Do wielkiego wydarzenia doszło w mieście w 1417 r. W sanockim kościele farnym wziął ślub król Władysław Jagiełło z Elżbieta Granowską.

 

W XVII i XVIII w. w wyniku najazdu tatarskiego i licznych pożarów Sanok podupada, czemu nie zapobiegły nawet liczne przywileje królewskie, mające na celu poprawę jego położenia gospodarczego. Taka sytuacja oraz zniszczenia miasta z okresu kampanii 1809 r. - podczas, której Ksawery Krasicki próbuje bronić miasta przed Austriakami, a w obliczu przewagi nieprzyjaciół brawurowo zjeżdża konno z góry zamkowej do Sanu uchodząc w ten sposób nieprzyjacielowi - powoduje, że Austriacy na krótko przenoszą siedzibę starostwa do pobliskiego Leska, przygotowując dopiero siedzibę dla cyrkułu sanockiego.

 

W XIX w. powstaje w Sanoku zakład kotlarski Lipińskiego i Beksińskiego, który następnie przekształca się w fabrykę wagonów, a po II wojnie Sanocką fabrykę Autobusów AUTOSAN. W 1884 r. miasto uzyskuje połączenie kolejowe z Lwowem i Krakowem. Podczas I wojny, w okresie 1914-15, Sanok na kilka miesięcy zostaje zajęty przez wojska rosyjskie, a w pobliskich górach zastyga front. W roku 1918, podobnie jak do innych miast Galicji przychodzi niepodległość. W okresie międzywojennym powstają nowe zakłady w tym Sanocka Fabryka Gumy i Fabryka Akumulatorów.

9 września 1939 r. do Sanoka wkroczyły wojska niemieckie a okupacja trwała do 9 sierpnia 1944r. Po przejściu frontu rozpoczęły się krwawe walki pomiędzy polskim oraz ukraińskim podziemiem  a Ludowym Wojskiem Polskim, milicją i UB.

W latach 1945-46 dokonano przesiedlenia ludności ukraińskiej na tereny Ukrainy radzieckiej a następnie, w 1947 roku, w ramach tzw. „Akcji Wisła” na ziemie zachodnie i północne Polski.  r.

Po wojnie miasto rozwijało się stopniowo, stając się ważnym ośrodkiem przemysłowym, komunikacyjnym i kulturowym regionu.



W Sanoku bardzo dynamicznie rozwija się baza noclegowa, hotele Sanok
Ostatnia modyfikacja: 2008-02-03

Galeria zdjęć

Aktualnie nie ma dodanych żadnych zdjęć.
Copyright 2003 - 2010 © Sanok24.pl

UWAGA! Ten serwis używa cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)